Iets moois

Waarom ben je zo blij Piep? Die vraag krijgt Piep wel vaker. Het is toch niet heel bijzonder om een blije muis te zijn? Tintje weet niet beter. Natuurlijk moppert hij ook wel eens, maar niet vaak. Piep wordt blij van een cappuccino, van een regenbui, van het geluid van regen op het dak. En ook van een glimlach, van lachende ogen in het voorbijgaan. Het lukt gewoon niet om geen goed humeur te hebben.
Door een besmettelijke muizenziekte staat z’n sociale leven op een laag pitje. Werd hij ook nog geplaagd door een andere ziekte, best lang. Dan raak je er een beetje uit. Hij is nu weer fit en gezond. Tijd om opnieuw te beginnen vindt Piep. Alleen, hoe doe je dat? Gewoon weer onder de muizen komen denkt Piep. En veel samen koffiedrinken. Van dat soort dingen.

Piep is blij en tevreden dat zijn energie terug is. Hij had daar niet op gerekend en toch wist hij dat het zover zou komen. Een soort vertrouwen in dat dingen gebeuren. Je moet ervoor openstaan om die kans te krijgen. Nee, geen garanties. Je kunt het niet pakken of bevechten. Het komt naar jou, als je het geluk mag hebben. Het gebeurt.
Het lijkt hem ook de oplossing voor hoe je opnieuw begint.

Het verliezen van zijn vriend Hert ligt hem nog vers in het geheugen. Verslagen en diep verdrietig was hij. Het kan niet en het mag niet dat zulke dingen gebeuren. En ze gebeuren wel. Hij is nog verdrietig maar niet meer verslagen. Het verdriet gaat nooit meer over. Dat hoeft ook niet. Al verwachten sommige muizen dat je er wel even een plekje aan geeft.

Zo werkt het niet. Toen hij erg ziek was heeft hij besloten niets meer weg te stoppen. Het te voelen omdat het er is. Daar hoort ook bij dat je kunt voelen dat je blij bent. Dat past heel goed bij elkaar. Piep is een filosofische muis geworden, hij vraagt zich dingen af. Ook al weet je dat er voor veel vragen geen antwoorden zijn, het is belangrijk om erover na te denken. Het is fijn om dat te doen. Erover te praten met anderen en te horen wat hun gedachten zijn. Zo kom je soms heel dicht bij andere muizen. Als je jezelf durft te zijn, jezelf durft te laten zien. Als je luistert naar wat andere muizen met je willen delen. Dan krijg je iets moois; wie ze zijn.

Hert

Piep wandelt door het bos. Op zijn blote pootjes, muizenlaarzen heeft hij niet. Het bos is stil, nat en zompig. Er is wel geluid, van druppels die van bomen vallen. Piep prijst zich gelukkig ze nog niet op zijn kop te hebben gekregen. Het bos is een mooie plek, er gebeurt van alles. Om dat te zien moet je stilstaan. Stil zijn vanbinnen. Dan pas zie je het. Stilstaan alleen is niet genoeg. Ongeduld maakt het onmogelijk. Het beste is om eerst een poosje te wandelen. Tot je er warm van wordt en je ogen gaan tranen van de kou. Dan komt er ruimte tussen je gedachten. Net zo lang tot er nog maar een paar gedachten zijn tussen heel veel ruimte. Je krijgt dan zin om stil te staan bij het bos.

Het bos weet dat en de voorstelling kan beginnen. Eigenlijk is het een doorlopende voorstelling. Het maakt dus niet uit hoe vroeg of hoe laat je komt. Kijk eens naar boven als het waait, vanonder een grote boom. Je valt bijna om als je de boom heen en weer ziet gaan. Soepel meegevend met de wind. Daar kan je wat van leren. Luister naar het ratelende getimmer van een specht. Zie die sperwer die geruisloos naar een prooi duikt. Het bos leeft en beweegt. Geritsel in het blad vlakbij, dat is natuurlijk Piep die een wandeling maakt. Je ziet hem niet, maar hij is er wel.

Piep kijkt op zijn Smatch, over een half uurtje verwacht Tintje hem. Drinken ze samen koffie. Hij kent de weg op z’n duimpje. Het is nog precies een half uur wandelen. Tintje, zijn vriendin, heeft het druk. Ze houdt van orde en regelmaat. Piep is wat losser en heeft wat meer tijd.
Dat is omdat hij wat minder moet van zichzelf zegt hij. Dan blijft er meer tijd over. Om te wandelen bijvoorbeeld. Om stil te staan vooral. Tintje kan niet stilstaan zegt ze. Maar als ze samen zijn is er altijd tijd.
Piep schrikt op van iets groots wat dichterbij komt. Ha Piep zeg Hert. Ik schrok haast van je Hert, maar ook goeiemorgen. Ze wandelen samen verder door het bos. Hert is een van zijn grootste vrienden. Hij zou hem niet kunnen missen.

Bij een open plek in het bos zegt Hert, laten we hier maar afsteken ik loop hier niet graag. Is goed zegt Piep. Als ze weer bijna bij de bosrand zijn klinkt er een knal. Hert stort neer, zijn hoofd bonkt tegen de grond vlak naast Piep. Er rolt een traan uit het oog van Hert. Piep ziet zijn spiegelbeeld vervagen in het doftrekkende oog van Hert.
Hert, Hert roept Piep, je mag niet dood! Hij rent en rent, blindelings door het bos. Hoe hij bij Tintje is gekomen weet hij niet. Het enige wat hij kan zeggen is: Hert.

Die zondag

Zondag, weer een blogje over die dag. Rustdag. Alleen de kat in het donker knijpen mag op zondag. Verder niets voor zover het opgemerkt kan worden en aangemerkt als zonde. Dieren mishandelen in de bio-industrie mag. Een koe moet worden gemolken. Dat is de wens van God. Je kunt naar hartenlust putten uit de bijbel. Gewoon openslaan en de eerste de beste regel die je aanstaat toepassen. Jouw gelijk. Het staat er toch?
En als het er niet stond had je het er zelf wel in willen schrijven. Velen gingen je voor.

Daar kan je wat vrijer over denken, maar dat maakt je nog geen autonome denker. Anders maalde je niet om zondag. Of juist wel? Meer dan 90% van de gelovenden gelooft wat ze als kind meekregen in het gezin waarin ze opgroeiden. Refo’s baren refo’s. Op die manier. Katholieken katholieken etc. Ik val onder de afgedwaalde gereformeerden. Als je m’n eerdere blogje ‘Zondag’ las weet je dat.

Ik denk dat we hier zijn in een fysieke wereld zonder ooit te kunnen begrijpen waarom. Daar mis je de zintuigen of het blikveld voor. Mijn kijk op wat ertoe doet is gevormd door een keer op het randje van dit leven, of misschien wel net er overheen te zijn geweest.

Ik hoorde iemand de snel dalende waarden van mijn hartslag roepen en dat mijn bloeddruk wegviel. Daarna werd het rustig en mooi. Lijf was er niet meer en ik nog wel.
Ze hebben me weer terug op aarde gekregen, maar ik was niet direct opgetogen. Als ik had kunnen kiezen om aan de andere kant te blijven, dan had ik dat gedaan.

Voor mij bestaat er iets als je unieke zelf. Ik hang daar geen definitie aan. Een van de dingen die ik nu weet is dat ik niet alles in een hokje hoef te stoppen om er mee om te kunnen gaan. Ik laat het gewoon zo zijn.

Over die zondag nog even. Ik denk dat die er vooral op gericht is om jou en van alles en nog wat in een hokje te duwen. Uit angst en uit gebrek aan autonoom durven denken. De beangstigden in eenzelfde hokje houden elkaar onder controle, dat geeft een veilig gevoel. Voeg er het je overgeven aan een hogere macht aan toe en je kunt nooit meer de schuld krijgen. En hup de weg naar de hemel ligt aan je voeten. Hemel, ook al zo’n hokje.

Waar ik ook was, het was niet de hemel in hokjesgeest.
Over wat ertoe doet voor mij heeft te maken met samen zijn. Samen tijd besteden. Koffiedrinken of een biertje. Delen wie je bent, samen je unieke zelf zijn.

Perfect match

Je hebt het zomaar. De kans dat het je treft is groter dan je dacht. Nierfalen was een ver van mijn bed show. Wel eens van een nefroloog gehoord? Ik niet, daarvoor.

Ik las onlangs iets over statistiek, over het kunnen winnen (of juist niet) van de Staatsloterij. Je kon er beter niet aan deelnemen. Je kans is nihil. Kan je 10 loten kopen, dan is je kans 10 keer nihil en dus nog steeds nihil. Maar vergis je niet.

Ik heb de hoofdprijs al een keer gewonnen. En ja, ik ben steenrijk. Wist je niet hè? Waar dacht je anders dat ik het van doe? Het kan niet op hier. Zorgeloos leven, wat is dat heerlijk. Ik leef alsof het vanzelfsprekend is. Krantje, koffie, wijntje en lekker op vakantie. De kat aaien en in de zon zitten, van dat soort dingen. Niks te wensen over.
Mocht je willen ruilen? Wel eerst meedoen. In de loterij van het leven. Doe je al, weet ik. Dus tel je zegeningen. Dat deed ik net ook en schreef ze voor je op.

Zorgeloos is, dat ik vandaag gezond ben. Nu leef. Niks te wensen is, dat ik gezond ben. Mijn lot uit de loterij? Een ‘perfect match’ nier binnen vier maanden nadat ik voor transplantatie in aanmerking kwam. Dit was de inschatting van de nefroloog, mijn kans daarop: net zo groot als een hoofdprijs in de loterij. Ik kon daardoor dialyseren voorblijven. Hield het nog precies vol. Nou ja, er waren momenten dat ik niet wist hoe ik kon zitten of staan. Dat is best gek hoor, als je de neiging hebt om onder de bank te gaan liggen.

Een perfecte nier is er een die qua weefseleigenschappen optimaal bij je past. Daarvoor moet er wel iemand zijn overleden die het ook nog goedvindt dat je haar of zijn nier mag krijgen. Mijn hoofdprijs. Wel heel bijzonder, loop ik rond en leef een nieuw leven met de nier van een mij onbekend iemand in mijn buik.

Ik zou heel graag die persoon (man/vrouw/jongen/meisje/hen) willen ontmoeten en bedanken, kan misschien ‘later’ nog eens. Als ik er in aardse termen niet meer ben. Ik hoop tegelijk dat het voorlopig niet kan op die manier. Ik houd van het leven.
Dat bedanken wil ik toch graag doen. Daarom schrijf ik mijn blogjes. Dan weet jij ook hoe fijn het kan zijn voor iemand anders om je als donor te registreren. Als je het al bent, mooi! Het is jouw keuze. Niet is ook goed. Blij als je erover nadenkt of over na hebt gedacht. Leven is een geschenk, dat vind ik wel een mooie gedachte.

Struisvogel

Het gesprek liep gewoon zo. Sommige gesprekken moeten ergens over gaan en andere gaan ergens over. Niet bedacht en zonder specifiek onderwerp. Het zijn de leukste vind ik. Spontaan kletsen met een vriend of vriendin. Ik ben geen prater in groter gezelschap. Het gelul van de doorpraters in zo’n groep hindert me. Geluidshinder. Toch klets ik je soms de oren van het hoofd. Ik heb in de loop van de jaren geleerd dat luisteren belangrijk is. Anders hoor je niets. Als je gesprekspartner begint te geeuwen is het te laat.

Heeft wat met leeftijd te maken, luisteren. Voor mij. Niet in de betekenis van gehoorzamen. Dat is aan mij niet besteed.

Ik geniet van luisteren. Alleen al dat iemand aan je wil vertellen. Dat is een gunst. Je moet niet luisteren, je mag het.
Het gesprek ging over vrienden zijn. Wat dat is. Wat anderen ervan denken en dat dat er niet toe doet. Wel dat ze het aan jou laten merken, door opmerkingen, vragen, een opgetrokken wenkbrauw. Ik heb geen behoefte aan hun oordelen. Er zit soms van alles in, jaloezie en onbegrip, vooral of het wel hoort, die vriendschappen.

De meeste van mijn vrienden zijn vriendinnen. Dat voedt kennelijk de afgunst van anderen. Kinnesinne, hoe doet ie dat? Het valt een beetje buiten hun bereik vrees ik. Ik ga het ze niet uitleggen, er is niks uit te leggen.
Met vriendinnen heb je mooie gesprekken, kan je fijn samenwerken. Het hoort bij de mooie dingen. Ik ga niet met ze naar de kroeg en zonder ook niet.

Mijn vriendinnen zijn recht voor z’n raap. Geen volgzame types. Daar houd ik van. Ik liep van de week een beetje te strompelen. Een lichte blessure door overbelasting. Zeg ik: ik lijk wel een oude man. Ben je ook zegt ze, maar wel een leuke hoor.

Een leuke oude man, ja hoor. Vertel het aan niemand. De blessure is nog niet over, maar ik loop weer als een kievit.
En als je het moet inzien? Dat je in je hoofd altijd dertig blijft en dat je lijf glimlacht om die onzin? Niet aan toegeven hè, niet doen! Dan heb je de eeuwige jeugd. Als een struisvogel die vanwege z’n stramheid zijn kop niet meer uit het zand krijgt.

Piepjong

Piep is een jonge muis. Op hem slaat de uitdrukking piepjong. Tintje, zijn vriendin, associeert het meer met eventuele nakomelingen, zegt ze. Zover ben ik nog niet, roept Piep dan. Tintje hoeft maar een wenkbrauw op te trekken.
Ze denken wel eens na over oud worden, hoe je dat doet en of je er ook maar enige invloed op hebt. Volgens Tintje word je het al doende als je gezond blijft. Maar is het ook leuk om een oudere of oude muis te zijn? Piep kan zich er niet veel bij voorstellen, zo veel plannen nog en zoveel dingen te doen. Dan heb je helemaal geen tijd om oud te worden. Piep is nog niet eens op een derde van zijn muizenleven en het voelt of hij er al een eeuwigheid is.

Als je het telt in kerstbomen dan krijg je meer idee van de tijd. Dan moet je nog meer dan twee keer zoveel kerstbomen kopen en versieren dan je er tot nu toe binnen hebt gezet. Of die nepper hebt uitgeklapt, maar dat is hetzelfde.
Tenminste, als je zo oud wordt. Heeft het zin om daarover na te denken? Of word je daar somber van? Zo van oud en gebreken. Volgens Tintje komt er op den duur meer rust in je leven, als je ouder wordt. Je gaat de dingen beter begrijpen, vooral jezelf. Door je af te vragen waarom je iets doet of voelt. En wat dan je drijfveren zijn.

Je doet veel dingen omdat het zo hoort, dat heb je geleerd. Denk je. Je hebt je alleen nog niet zo vaak of goed afgevraagd waarom iemand anders vindt dat het zo hoort. Dat jij je zo gedraagt en zo voelt. Daar begon het. Daarna ging je dat regeltje op jezelf toepassen en dat was het. Aanpassingsvermogen heet dat. Voor als je iets wilt bereiken.

Wat zit je afwezig te kijken? Vraagt Piep. Oh niks, of juist niet niks. Ik vroeg me af wat we willen bereiken. Piep z’n snuitje is een en al vraagteken, bereiken? Ja, bereiken en waarom eigenlijk.
Samen oud worden? Vraagt Piep. Is dat wat je bedoelt? Nee, zegt Tintje, want je weet het nooit. En als het niet lukt dan word je ongelukkig. Niet samen oud worden dan? Nee, nee Piep doe eens rustig.

Het gaat denk ik niet om doelen halen en er dan pas gelukkig van worden. Want dat is ongeveer een recept voor teleurstelling frustratie en verdriet. En die overkomen je waarschijnlijk toch wel ergens onderweg. Dan hoef je er niet nog eens extra je best voor te doen.
Het gaat meer om die rust in je leven, zegt ze. Kijken, zien en zijn. Proberen uit jezelf te stappen om naar binnen te kijken bij jezelf. Wow, zucht Piep, je blaast me van mijn sokken. Tintje lacht, je hebt nog wel tijd hoor. Je kunt het niet versnellen, maar gebruik wel elke dag.

Dan merk je dat samen koffiedrinken belangrijk is, dat het eigenlijk minstens zo belangrijk is als werken en iets bereiken.
Ok, zegt Piep, koffie? Ja, daar ben ik wel aan toe.

Melk

Hoe melken klinkt, het geluid van de melk in de emmer. Ken je dat? Hoe verse melk schuimt en ruikt. Hoeveel werk het is om een paar koeien met de hand te melken. Een schone doek over de melkbus om de melk te zeven. Dat de poezen al klaar staan omdat de melk uit de uitgeknepen doek voor hun is. Een houten melkrek waar de schoongespoelde melkbussen op liggen.
Zomers is er geen frisdrank, maar in de kelder staat altijd een kleine melkbus met karnemelk. Er hangt een pollepel in. Mag je van drinken als je dorst hebt. Vind ik nog altijd lekker, karnemelk.

Melk, een paar koeien een boerderij. Om van te kunnen leven. Voeding, gezondheid en inkomsten. Melk is voor kalfjes? Ja natuurlijk, maar niet alleen maar.
Mijn grootouders waren boeren en leefden van het vee en van wat het land opbracht. Veevoer kwam van hun eigen land. Gras en hooi en mangels (voederbieten) voor de winter. Een stal met vier koeien ruikt lekker en is warm in de winter. Als ik in bed lig hoor ik ze. Doe de deur op de overloop open en je staat op de hooizolder boven de koeien. Nieuw hooi nodig? Je schuift gewoon een plak van een hooibaal over het randje en dan ploft het zo in de stal voor de koeien. Naast een hoopje mangels en de bietenmolen. Moet je met de hand aan een slinger draaien. Het klinkt als een ouderwetse snijbonenmolen keer tien.

Er zijn veel landen waar ze nog op deze manier leven. Waar koeien en melk een levensvoorwaarde zijn. Een bestaansrecht.
Bio-industrie is me een gruwel. Waardeer echte boeren en met respect gehouden koeien en lekkere melk. Doe havermelk in je koffie als je dat beter vindt.

Bij me

Iets positiefs voelen voor iemand is een. Het uitspreken is wat anders. Hoe meer je opgroeit en leert hoe het hoort hoe minder je dat doet. Het voelen nog wel, zeggen niet meer. Woorden als gênant en schaamte en een gedegen opvoeding brengen je dat wel bij. Het kan zover komen dat je gevoel er helemaal uit gaat. Ratio is het toverwoord. Gebruik je verstand en gedraag je. Dan heeft oprechtheid en zuiverheid niet veel kans.

Het is goed om vooraf te bedenken wat je woorden voor effect zullen hebben. Ik heb trainingen gevolgd om dat kunstje onder de knie te krijgen. De klank van je stem, je houding en lichaamstaal, daar kan je geld mee verdienen.
Achter die sluwe cursussen zit het besef wat het effect is van oprechte belangstelling. En de wens om die als een goed acteur te veinzen. Alles voor een carrière. En voor de omzet van het bedrijf. Gelukte kunstjes werden met champagne gevierd, weer een dikke deal gescoord. Toen ik doorkreeg dat ik er goed in kon worden en dat werd aangemoedigd, vielen er een paar kwartjes.

Het gevoel de boel te moeten belazeren kreeg de overhand. Van het ene op het andere moment heb ik er een punt achter gezet. Tot verrassing van sommigen.
Hoe het wel echt kan zie je bijvoorbeeld in kinderen. De uitspraken die ze doen en hoe ze zich als zichzelf gedragen. Zegt de ene kleinzoon toen hij drie was: opa woont niet meer in het ziekenhuis. Kreeg ik tranen van in mijn ogen. Hij is nu vijf en zegt regelmatig: ik vind je lief.
De andere van twee strekt zijn armen naar me uit en zegt: bij me. Ik til hem op en hij slaat zijn armen om mijn nek.

Hoe vaak zou jij tegen iemand willen zeggen ‘bij me’, of ‘ik vind je lief’? Veel vaker dan dat je dat ook werkelijk doet, denk ik. Zo werkt het bij mij. Er zijn ongeschreven regeltjes in m’n hoofd, die maken dat ik het niet doe. Wel tegen mijn (klein)kinderen natuurlijk.

En als ik het al eens durf bekruipt me het gevoel dat ik het moet uitleggen, het moet afzwakken. Dan zeg ik er bijvoorbeeld bij dat als ik het nu niet zeg, wanneer dan wel? Dan wordt het al wat gemakkelijker. Nu die regeltjes nog even uit mijn hoofd krijgen.

De dam

Het regent als ik dit schrijf in een piepklein dorpje tegen de Italiaanse grens. Het grappige aan zo’n grensgeval is, dat je hier om de hoek honderd keer op een dag de grens over kunt. Geen douanebeambte te bekennen. Niet aan de Zwitserse kant noch aan de Italiaanse. Een paar kilometer verderop bij Ponte Tresa is er wel controle. Loop je kans dat je bagage wordt gecontroleerd, door Zwitsers natuurlijk.
Boodschappen doen we in Italië. Het vakantiehuis heet Bella Vista en dat héb je ook als de zon schijnt. Het weggetje naar het huis is nooit bedacht om er met een normale auto te rijden. Er zit een bocht in waar je twee keer moet steken om erdoor te komen. Wil je weer weg, dan moet je doorrijden tot het einde van het weggetje. Daar kan je met wat geklungel keren en weer naar beneden rijden. Door die bocht natuurlijk. Italiaanse toestanden en toch mooi. Juist daarom.

De sprinkhanen zijn van reuzeformaat en zitten tegen het raam. Kan je ze goed bekijken van binnen uit. Ze doen niets verkeerd anders dan daar zijn, ze zijn echt heel groot en fladderen als vogeltjes. Als je graag insecten eet, dan heb je aan drie stuks al een aardig voorafje. Een paar erbij en je hebt een hele maaltijd. Doe mij maar een pizza. En een glaasje wijn.

De zon schijnt hier ook hoor, zoals nu. Eind oktober. Het is een dag later. We zijn naar een beroemde stuwdam geweest, die uit de James Bond film GoldenEye. Een akelig hoog en stijl ding. Je hoort en ziet de bungyjumpers krijsend en gillend springen. Ik beleef er mijn eigen spanning. Ben bewust meegegaan erheen, ondanks spontane tegenzin. Ik wil de confrontatie aangaan. De dreiging ervan voelen en weerstaan.

Een stuwdam met een immense hoeveelheid duisternis erachter. Dat was mijn metafoor van wat ik verdrong. Totdat die dam tenslotte brak en ik werd weggespoeld door de herinneringen. Een half leven duurde het voor het zover was. De dam kon breken omdat ik zover was dat ik het zou kunnen verdragen, zeiden ze.
Dat voelde anders. Depressiviteit, jaren lang. Een potentieel dodelijke ziekte. Ik ben er nog en gebruik nu de andere helft van mijn leven om weer mezelf te worden.

Als ik daarna door een paar uitdagingen v.w.b. mijn gezondheid alsnog een paar keer over het randje loop, dan is er niet veel meer nodig. Niet veel om van het leven te genieten als nooit tevoren. En dat lukt.
Dan is regen fijn en zon nog veel mooier. Dan leer ik de mens achter mensen te zien.
Daar kan ik een heel verhaal over houden. Dit plaatje doet het verhaal, ik zit met een cappuccino op het terras van m’n huis en zie en voel dit:

De dam is nu gewoon een dam.

Buitenkraan

Het is nu niet nodig want het valt uit de lucht. Met bakken. Zomers komt het uit de muur, schijnbaar uit het niets. Je draait ergens aan en je bent zeiknat omdat de slang er niet goed op zit. Op je buitenkraan. Gieters vol heb ik gegeven aan de plantjes die smeekten om vocht deze zomer. Nu zijn ze al bijna in winterslaap en worden ze even gewassen. Water uit de lucht.

Stel jouw context is dat water uit de lucht komt, van je bananenbladeren dak afdruppelt of als een rivier voorbij stroomt. Dat je nog nooit een kraan hebt gezien laat staan er eentje hebt opengedraaid. Dan weet je niet wat je ziet als er water uit de muur komt, uit de buitenkraan. Dat gaat dan je voorstellingsvermogen volledig te boven.

Nu is water water en dat blijft het altijd. Het kan verdampen, wordt een wolk en daarna regent het weer op je hut in het bos. De druppels lopen de rivier in op weg naar de zee om op een bepaald moment weer te verdampen. Een kringloop. Niet bar ingewikkeld, als je weet hoe het zit. Of het komt gewoon uit de muur.

Ik raak er niet over uitgedacht of ik zelf onderdeel ben van een kringloop. En hoe dat dan zit. Ik kom uit het niks en ik verdwijn op een bepaald moment in het niks. Maar hoe niks is dat dan? Het gaat mijn voorstellingsvermogen te boven.
Ik kan er allerlei wetenschappelijke theorieën tegenaan gooien. Geloven hoe het zit omdat het in een boek staat. Maar uiteindelijk weet ik het nog steeds niet. En jij ook niet.
Water kan niet over zichzelf nadenken, niet zich bewust zijn van zichzelf. Dat is een prettige omstandigheid voor water denk ik. Je druppelt, stroomt en verdampt gewoon lekker en dat is het. Oneindig natuurlijk.

Ik kan er wel over nadenken er over schrijven zelfs. Dat voelt eigenlijk best goed. Dringt zich de vraag op af het ook oneindig is. Hoe oneindig ben ik?
Iets om over na te denken misschien. Ik dacht vanochtend laat ik het eens opschrijven en het aan jou vragen. Vertel me als je weet hoe het zit.