Een heerlijk winters gerecht. Te koop in plastic rollen en in blik. Of bij de slager.
Ik maak het zelf, echte erwtensoep. Eisbein van 1,5 kg, in Duitsland gekocht. Als je bij de slager vraagt om een hieps dan kijkt het meisje achter de toonbank je aan en valt stil. Dat is een varkensschenkel legt de slager uit. Ik koop ze al jaren niet meer bij de slager, het ruikt onaangenaam als je er bouillon van trekt. Geen goed spul helaas. Welkom in Nederland.
Het stuk varkenspoot gaat onder water in een grote pan. Ik laat het zeker zes uur zachtjes trekken. Dan is het zo gaar dat het uit elkaar valt. Prima stuk vlees en lekkere bouillon. De volgende dag maak ik de soep af met verse groenten. Ik laat de erwten ’s nachts wellen in ruim water. Mik je ze zo in de soep dan zuigen ze in no time al je bouillon op en dat is niet de bedoeling.
Ouderwets lekkere soep met een stokbroodje, genieten. Wat over is gaat in de vriezer.
Paar uurtjes werk maar dan heb je ook wat. Oxycodon houdt me letterlijk op de been. Daar is het voor bedoeld.
Eigenlijk bestaat de hele wereld uit erwtensoep. Met een hieps van de slager of uit blik. Daar kan je aan wennen en je zal het genoegen van het goede spul nooit smaken, of je moet natuurlijk bij mij komen eten
Dan komt een oude droom weer tot leven. Ik heb in die droom een klein maar fijn restaurantje. Je kan daar op uitnodiging komen eten. Om het enigszins rendabel te houden mag je zelf bepalen wat je wil afrekenen. Het is een mooie metafoor van het er weer toe doen, om te werken en te genieten en om zelf de werkdruk te kunnen sturen.
Iets doen wat wél kan en voelen dat je leeft. Ik heb een nieuwe oven gekocht en verlustig me met broodbakboeken en op YouTube in het bakken van echt brood. Ik ga ermee aan de slag. Mijn eigen voorkeur gaat uit naar biologisch Spelt volkorenbrood, met een stevige korst.
Als het zover komt dat ik niet meer weet waar ik met al dat verse brood heen moet dan hoor je van me.
Van groenteboer naar bakker, klinkt niet zo gek toch?