Maand: januari 2026

Dat heb ik geleerd in mijn moestuin. Ik ga erheen met een plan voor wat er die dag moet gebeuren. De tuin denkt daar anders over. Was het nat, was het droog, groeit er te veel onkruid of moet er nodig worden geoogst of gezaaid. Kan ik plannen hebben, maar het pakt anders uit.

Kan ook dat er een leuk gesprek voorbijkomt met een tuinbuurvrouw of -buurman. Ben je zo een uur verder. Belangrijke dingen.

Weg is de planning. Mooier wordt het niet, daar kan je van genieten.

Ik heb me erin bekwaamd om iets niet te doen, zonder schuldgevoel. Je komt erachter dat je het zelf bent die jou iets oplegt. Dat het moet omdat.

Dat potentiele schuldgevoel kan worden gebruikt door iemand anders die het je aan wil praten.

Als je losser om gaat met dingen die anders gaan dan verwacht dan leeft dat best aangenaam. Dat niet doen heeft geen toegevoegde waarde. Frustratie en chagrijn helpen je niet.

Dat betekent natuurlijk niet dat je je passie, je zin om aan te pakken, om ervoor te gaan moet laten varen. Daar zit juist je energie.

Is er iets dat je graag wil, wat fijn is en het is buiten bereik? Koester dan die gedachte en laat het daarna los. Laat wat mogelijkheden de revue passeren en leg ze weg. Vertel anderen erover zonder de bedoeling daar iets mee te willen. Dat zit al in het woord: vertellen. Wat je doet is jouw geest en mogelijk die van anderen ervoor openzetten.

Het effect is een beetje vergelijkbaar met wanneer je een nieuwe auto of een andere fiets hebt gekocht. Ineens zie je meer dezelfde. Die had je anders ook wel gezien, maar niet opgemerkt.

Streef niet te strak naar resultaat, laat het tijd. Leef wellicht wat langzamer.

 

 

 

Een heerlijk winters gerecht. Te koop in plastic rollen en in blik. Of bij de slager.

Ik maak het zelf, echte erwtensoep. Eisbein van 1,5 kg, in Duitsland gekocht. Als je bij de slager vraagt om een hieps dan kijkt het meisje achter de toonbank je aan en valt stil. Dat is een varkensschenkel legt de slager uit. Ik koop ze al jaren niet meer bij de slager, het ruikt onaangenaam als je er bouillon van trekt. Geen goed spul helaas. Welkom in Nederland.

Het stuk varkenspoot gaat onder water in een grote pan. Ik laat het zeker zes uur zachtjes trekken. Dan is het zo gaar dat het uit elkaar valt. Prima stuk vlees en lekkere bouillon. De volgende dag maak ik de soep af met verse groenten. Ik laat de erwten ’s nachts wellen in ruim water. Mik je ze zo in de soep dan zuigen ze in no time al je bouillon op en dat is niet de bedoeling.

Ouderwets lekkere soep met een stokbroodje, genieten. Wat over is gaat in de vriezer.

Paar uurtjes werk maar dan heb je ook wat. Oxycodon houdt me letterlijk op de been. Daar is het voor bedoeld.

Eigenlijk bestaat de hele wereld uit erwtensoep. Met een hieps van de slager of uit blik. Daar kan je aan wennen en je zal het genoegen van het goede spul nooit smaken, of je moet natuurlijk bij mij komen eten

Dan komt een oude droom weer tot leven. Ik heb in die droom een klein maar fijn restaurantje. Je kan daar op uitnodiging komen eten. Om het enigszins rendabel te houden mag je zelf bepalen wat je wil afrekenen. Het is een mooie metafoor van het er weer toe doen, om te werken en te genieten en om zelf de werkdruk te kunnen sturen.

Iets doen wat wél kan en voelen dat je leeft. Ik heb een nieuwe oven gekocht en verlustig me met broodbakboeken en op YouTube in het bakken van echt brood. Ik ga ermee aan de slag. Mijn eigen voorkeur gaat uit naar biologisch Spelt volkorenbrood, met een stevige korst.

Als het zover komt dat ik niet meer weet waar ik met al dat verse brood heen moet dan hoor je van me.

Van groenteboer naar bakker, klinkt niet zo gek toch?

 

 

 

Het nieuwjaarsgewens is achter de rug. Ik ben er niet van. Natuurlijk wens ik je het beste, maar om het maar een keer in het jaar te doen vind ik wat karig.

Ik wens je elke dag het beste. Daarbij mag je zelf kiezen wat voor jou het beste is.

De meesten denken er niet echt bij na als ze je wat wensen. Dat het beste voor mij weleens iets anders kan zijn dan strookt met hun idee ervan komt niet in ze op. Dat geldt niet voor mij alleen, maar in algemene zin.

In ‘het beste’ ligt een wereld aan onuitgesproken woorden en opvattingen besloten.

Ik las vandaag in het nieuws dat er een Nederlandse documentaire is genomineerd voor een Emmy Award. De film gaat over euthanasie van een 17-jarige. En over de reacties van buitenstaanders inclusief politici die daarover vallen.

Ik denk vanuit mijn perspectief dat euthanasie voor haar het beste was. Mijn perspectief is dat ik een ervaringsdeskundige ben in wat het betekent om ernstig tot uitzichtloos psychologisch te lijden. Niet van horen zeggen, of vanuit een mening, een studie of opvatting.

Een andere mening of opvatting staat je vrij. De grens ligt daar waar het anderen regels gaat voorschrijven. Daarover kan je niet van mening verschillen anders dan dogmatisch denkend. En dat is voorbij de grens van het aanvaardbare.

Ik schrijf het niet om welke opvatting of mening dan ook te bekritiseren. Ik wil enkel wat licht laten schijnen op de aannames die we allemaal doen als we iemand het beste wensen. Met de beste bedoelingen, daar ben ik van overtuigd.

 

Het sneeuwt en tussendoor schijnt de zon. Niet een buitje, nee een paar dagen en nachten lang. Zou er dan toch een nieuwe ijstijd komen? De toelichting van de weervrouw is aannemelijker. Een stabiel hogedrukgebied bij Scandinavië in combinatie met het verschil tussen de koude bovenlucht en het nog relatief warme zeewater.

Weer voor een wandelingetje. Sneeuw die knerpt onder je schoenen, alles wit en licht. Winter wonderweer.

Ik heb net de sneeuw van mijn auto gehaald, het dooit licht. Morgenochtend als ik weg moet zit die anders vastgevroren. Handig zo’n auto, kan ik tegenaan leunen. Ik heb mijn Birki’s aan en voel dat mijn voeten nat worden door de sneeuw die erin valt. Kouwe klauwen en kouwe poten.

Ik wacht wat met wandelen, totdat de sneeuw weer weg is. Met je rollator op je plaat gaan is niet zo handig. Winterbanden voor zo’n ding zijn er niet.

Het verrast me telkens wat er lastig wordt als je minder goed uit de voeten kan. Een groot en modern winkelcentrum zonder gelegenheid om ergens te zitten. Klusbussen op de stoep. Deuren met veel te strakke deurdrangers. Lieden die op een gahandicaptenparkeerplaats parkeren en jij mag het uitzoeken. Noem maar op.

Ik ben toch niet de eerste die hier tegenaan loopt.

Het is net weer gestopt met sneeuwen en de zon laat de sneeuw lekken over de voorruit van mijn auto. De sneeuw van het midden van het dak, daar kon ik niet bij.

Laat maar lekker lekken, het betekent misschien dat ik snel weer op pad kan.