Piep is wars van altijd hetzelfde doen. En helemaal van je hele dag daarmee vullen. Bramenblaadjes thee drinken doet hij vaker, dat hoort bij de genietdingen. Je mag veel vergeten, maar niet om te genieten. Bij voorkeur elke dag.
Al die vastigheden, de dingen die je altijd doet omdat je ze altijd doet, doe je zonder nadenken. Genieten lukt alleen als je je hoofd erbij hebt.
Het bijzondere van genieten is dat je hetzelfde soort genieten niet te vaak achter elkaar moet doen. Voor de derde keer in twee maanden op vakantie gaan is niet meer echt vakantie. Dan wordt het vastigheid. Het is al net zoiets met een heerlijke bosbonbon, de tweede is nog lekker, de derde is er net eentje te veel. Dat is eigenlijk met alles zo.
āJe moet het doseren als je je het kan permitterenā. Deze oude boswijsheid hangt boven Piep zān bed. Tintje en hij gaan een weekje op vakantie, de tweede keer al dit jaar. Ze hebben genoeg voorraad aangelegd in hun huisje, rekening houdend met de dagelijkse behoeften en vooruitkijkend, ook met de winterse voorraadwensen. De bramenblaadjes zijn al geplukt en gedroogd.
Dan kan je er een weekje tussenuit. Het fijne aan even weg zijn is dat je dan helemaal geen vastigheid hebt. Ook de onvermijdelijke vastigheid in en om je eigen huisje is er niet. Je hoeft niet aan morgen te denken, juist niet want dan voelt de vakantie nog langer. Als je blijft piekeren over dagelijkse dingen dan ben je wel weg maar je hoofd is nog thuis.
Hun vakantiehuisje is een flink eind weg, een hele dagĀ lopen. Met wat pauzes onderweg om uit te rusten en eten te zoeken. Een groot deel gaat door hun eigen bos, dan komen meer open stukken en dan een bos met een andere begroeiing van dennenbomen en het gaat flink omhoog.Ā Ze kennen het, ze zijn er eerder geweest.
Het vakantiehuisje is van Claudi, een vriendin van Tintje. Claudi heeft een Hefezopf met rozijnen en geschaafde amandelen voor ze gebakken. Heerlijk!
Het huisje ligt op een hoogvlakte met een prachtig uitzicht.Ā Tintje heeft bramenblaadjes thee meegenomen, ook voor Claudi.
Daar zijn is echt weg zijn zegt Piep, je ruikt de frisse berglucht. Dat is weer een iets anders dan de kruidige boslucht.
In de verte hoort hij de stem van Tintje: Piep! Piep word eens wakker! De rust en stilte op het terras werkt zo ontspannend dat hij even wegdommelde. Oh, ik hoor je wel ik sliep niet echt hoor. Ja hoor Piep natuurlijk, je snurkte zelfs zachtjes lacht Tintje.
