Piep en Tintje zijn echte bosmuizen. Er zijn muizen en er zijn muizen, authentieke zijn er niet zoveel. Of je hoort misschien niet zoveel van ze omdat ze dat niet nodig hebben.
Er zijn er wel veel die veinzen dat ze echt zijn, je herkent ze aan hun overdreven aanwezigheid. Laat gewoon je gevoel spreken en je weet wat voor muis je voor je hebt.
Piep is een filosofische muis. Hij is zo gegroeid in een hard leven als bosmuis die het niet makkelijk had. Zijn vechtlust uit overlevingsdrang is veranderd in zachtere wijsheid. Piep relativeert dat altijd. Hij is te bescheiden zegt Tintje.
Piep weet dingen van het bos die grijze muizen vaak niet begrijpen. Je ziet toch gewoon het bos? Piep lacht erom en zegt: ze zien door de bomen het bos niet meer. Tintje weet wat hij bedoelt en zegt tegen haar vriendinnen dat Piep ziet wat het bos beweegt, anders dan de wind.
De tijd dat hij gefrustreerd raakte omdat hij het aan grijze muizen niet duidelijk kon maken ligt achter hem.
Je hebt bos en je hebt bos, zegt Piep. Het eerste bos is wat iedere muis kent, uitgezonderd de apathische muizen dan. Die voelen niks, je kan je afvragen waar ze zich wel van bewust zijn.
Het tweede bos is het Bovenbos. Dat zijn de ongeschreven regels van het bos, zoals die zijn vastgelegd in de natuur. Denk bijvoorbeeld aan een vogel, die vliegt niet voor zijn plezier. Er is altijd een reden. Er zijn duizenden bosregels.
Dat zien en de samenhang ertussen ontdekken is een manier van kijken en van denken. Je raakt er niet op uitgeleerd, elke dag kan je iets ontdekken. Piep probeert dat abstracte idee wel eens meer visueel te maken. Stel je voor zegt hij, je bent in een grote woestijn met alleen maar zand. Dan zie je een steen die ergens aan vastzit. Als je met je kleine muizenpootjes een beetje gaat graven vind je meer stenen. Allemaal zitten ze aan elkaar vast, ze zijn naast en op elkaar gestapeld. Zo’n steen kan je zien als een bosregel.
Om een lang verhaal kort te maken: als je het al zou kunnen als kleine muis, dan zou je als je alles van zand had ontdaan voor je een enorme piramide zien verrijzen. Die op een fantastische manier is geconstrueerd. Je begrijpt dan een beetje meer hoe de dingen zijn.
Het Bovenbos is zo’n piramide, maar dan virtueel. Een natuurlijke piramide die bestaat uit de samenhangende regels van het bos.
Die vogel hè, die vliegt naar een plekje onder een boom. Die gaat er wat zaden verstoppen als wintervoorraad. Ze weet dat het winter wordt. De boom ook, die laat zijn blaadjes vallen en dekt de wintervoorraad voor de vogel af, onzichtbaar voor andere vogels en dieren. Het blad op de bodem verandert in de loop van de tijd in nieuwe voeding voor de bomen en allerlei andere planten. Die bomen en planten geven weer de zaden voor de wintervoorraad van de vogel.
Piep kan echt genieten van het Bovenbos. Genieten zit in je hoofd.

